Home

Jeetje de laatse week alweer. De tijd is echt voorbij gevlogen. Als ik terug kijk moet ik wel zeggen dat ik een onwijs goede tijd heb gehad en dat ik, en ik hoop ook de kinderen, veel heb geleerd.
 

Sorry dat het zo lang geduurd heeft voor er weer een nieuw verhaal op mijn weblog kwam, maar het is afgelopen week nou niet zo rustig geweest. Je kan zelfs zeggen dat we van hot naar her hebben gesprongen. Afgelopen twee weken waren zelfs het heftigst van mijn periode. Kun je nagaan hoe Lorraine en Nick zich voelden, want afgelopen week was pas hun tweede week.
 

Er is zo veel gebeurd sinds de nieuwe vrijwilligers zijn gekomen en Dini, Sjoukje en Ellen weg zijn gegaan. Om te beginnen hadden we een heleboel op planning, maar waar nooit echt iets van gekomen was omdat we het altijd druk hadden met andere dingen. In alle huisjes hebben ze geen kasten of planken en liggen de kleding en andere spullen gewoon op de grond. Dus iedere keer als de kinderen naar hun kleding zoeken, moeten ze eerst een hele berg uit graven voor ze iets vinden. Heel lang lag het plan er al om kasten en planken voor ze te laten maken, maar afgelopen week is de eerste stap echt gezet! Na heel veel hout winkels langs gegaan te zijn, hebben we eindelijk hout besteld en gaat Joe (de klusjes man) dinsdag beginnen om kasten en planken te maken.
 

Afgelopen woensdag zijn we naar Addo Elephant gegaan. Doordat het afgelopen woensdag votingday was had iedereen vrij. En als de mannen in Motherwell niet naar hun werk hoeven gaan ze drinken en dan is het niet meer veilig voor blanke vrijwilligers. Dus waren wij ook vrij. Addo Elephant is een natuurpark in de buurt van Port Elizabeth waar je de big five kunt spotten. Je rijd in feite met je eigen auto door een gigantisch park in de hoop dat je dieren tegen komt. Het was al een dagje waarvan je dacht dat gaat lekker. Het begon al bij de ingang waar we kaartjes moesten kopen. De man van het locket vroeg waar wij vandaan kwamen dus wij zeiden dat we uit PE kwamen en hoefde maar 25 rand voor een kaartje te betalen. (dat is ongeveer 2 euro). Terwijl Ellen een paar maanden geleden ook naar Addo was geweest en zei dat ze uit Nederland kwam en vervolgens 110 rand (10 euro) voor een kaartje moest betalen. Wij in onze nopjes door de goedkope kaartjes.

Gisteren hebben we de Thamsanqa show gehouden. Het plan lag er al heel lang om een show te maken en gisteren was het zo ver. Helaas ging niet alles zoals we gepland hadden. 's Morgens ging het al verkeerd, toen kregen we te horen dat Nandibwa al een paar dagen niet was thuis geweest. Een beetje geschokken vertrokken we naar Motherwell om uit te vinden wat er allemaal gaande was. Gelukkig is Nandibwa wel die dag nog gevonden, maar wat er allemaal gaande was weten we nog steeds niet. Het enige wat we te horen kregen waren verschillende negatieve verhalen dat ze met jongens op stap is geweest. Ikzelf voelde me hier heel vervelend bij. Ik wil namelijk graag helpen, maar als ik niet weet wat er allemaal gebeurd is dan weet ik ook niet waarmee ik kan helpen. Tot nu toe is het beste om alles maar te laten varen en als ze hulp nodig heeft er open voor staan. Ik moet wel zeggen dat deze gebeurtenis even een hele domper was voor de show, en ik het ook even helemaal niet zag zitten.

Kun je het je voorstellen vier blanke hollandse meiden in een kapotte auto en nog maar 40 kilometer verwijdert van Coffe Bay. Voor het paasweekend hebben Dini, Ellen, Barbara en ik een uitstapje gemaakt naar Coffe Bay. Voor de mensen die niet weten wat Coffe Bay is: dat is een kustplaats ongeveer 8 uur rijden ten oosten van PE. De naam van de baai is vernoemd naar een schip dat zonk en waarvan al zijn lading koffie bezaaid in de baai lag. Maar goed we hadden nog een rotweg te gaan begeeft onze auto het ineens bij het tankstation. Wij balen want je weet niet of de mensen in de omgeving wel te vertrouwen zijn. Ineens hadden we vijf donkere mannen met hun kinderen om ons heen die aan de auto zaten te sleutelen. Gelukkig dat we pech kregen bij het tankstation want onze auto was binnen no-time gefixt.

Afgelopen week hadden alle kinderen Paasvakantie. Aangezien het ons erg leuk leek om wat te doen in het teken van Pasen, hadden we een hele planning gemaakt wat we allemaal met de kinderen konden doen. Aangezien we ieder huis op een andere dag bezoeken hadden we het programma strak gepland van 9 tot 5.

Vandaag hebben we alle kinderen naar de tandarts gebracht, wat eerlijk gezegd best een hel was voor de kinderen. Sommigen hadden hun tanden niet goed gepoetst en hadden heel erg ontstoken tandvlees of rotte kiezen. Die kiezen moesten natuurlijk getrokken worden. Hoewel de tandarts heel vriendelijk was voor de kinderen en ook goed uitlegde wat er ging gebeuren schrokken die kinderen toch heel erg van de grote injectienaald. Ik heb bij de kinderen in de kamer gezeten om ze te kalmeren. Zolang ze stil bleven zitten deed het minst pijn, maar de gechtjes vertokken al heel snel zodra de naald in hun mond ging. Toen de kiezen getrokken moesten worden was ik er niet meer bij, niet dat ik het eng vond maar we ruilden als vrijwilligers ombuurten om bij de kinderen te blijven. Na bijna vier uur lang wachten was eindelijk iedereen geweest en namen we de kinderen mee naar het winkel centrum om ze te trakteren op een ijsje, omdat ze zo moedig waren.

Hallo allemaal!

Weer een nieuw bericht vanuit Afrika. Afgelopen zaterdag zijn we naar Ithemba geweest, dat is een zuster project van Tamsanqa. Ellen mijn "huisgenoot" zit bij dat project en had heel veel hulp nodig met een geld inzameling actie.

Ithemba is een school voor gehandicapte kinderen. Vaak worden deze kinderen verstoten of niet goed verzorgt. Om ze toch een prettig leven te gunnen gaan ze naar school op Ithemba, maar omdat de ouders vaak niks met ze te maken willen hebben worden ze gedropt bij de bushalte om daar opgepikt te worden door de buschauffeur die ze naar Ithemba brengt. Helaas werkt deze bus niet altijd goed. Vandaar dat ze al heel lang bezig zijn op Ithemba om geld in te zamelen voor een betere bus.

Eindelijk tijd om te schrijven. Ik had mezelf voorgenomen om vaak te schrijven naar het thuisfrond en veel verhalen achter te laten over mijn avonturen, maar iedere keer als ik dat wilde had ik of een jetlack, of het internet lag eruit of ik was mijn wachtwoord kwijt. Maar goed nu na ongeveer een week tijd en voldoende informatie om over te schrijven is het zover.

Nog ongeveer vier weken en dan verlaat ik dit koude kikkerlandje voor drie maanden Zuid-Afrika. Wat er als eerste door mijn hoofd schiet is dat ik naar Afrika ga! En ten tweede ik zal Nederland toch wel een beetje gaan missen. Ik ga niet alleen weg uit Nederland ik ga ook weg uit Utrecht de stad waar ik al mijn hele leven heb gewoond. De vier weken die ik hier nog ben zullen waarschijnlijk zo snel verlopen, dat ik het gevoel heb alsof ik morgen al in het vliegtuig zit naar Afrika. En met al dat voorbereiden, inpakken en verhuizen zal het allemaal nog sneller gaan. Ik ben benieuwd hoe ik het allemaal zou hebben daar.

Groeten Marijn